Κοντεύει δεκαετία από τότε που ο πρωθυπουργός Σημίτης εξήγγειλε τη δημιουργία του Μητροπολιτικού Πάρκου Ελληνικού, με τη θυσία χιλίων στρεμμάτων από την έκταση του παλιού αεροδρομίου, η ανοικοδόμηση των οποίων θα χρηματοδοτούσε την δημιουργία του χώρου πρασίνου στην υπόλοιπη έκτασή του. Η κυβέρνηση Καραμανλή επανέλαβε τις ίδιες εξαγγελίες, χωρίς φυσικά να γίνει τίποτε, πέρα από τον καθορισμό των περιοχών που θα οικοδομηθούν.
Είναι φανερό ότι το ελληνικό κράτος δεν ενδιαφέρεται ειλικρινά για την πραγματοποίηση αυτού του έργου. Γραμμένη έχει την ποιότητα ζωής των Αθηναίων και την οικολογική καταστροφή της Αττικής. Το απασχολεί μόνο η ικανοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερων εργολαβικών συμφερόντων. Το ίδιο συμβαίνει και στα Μεσόγεια, στον Ελαιώνα, στα βουνά που περιβάλλουν την Αθήνα, στα νησιά.
Αν υπήρχε βούληση να δημιουργηθεί ένα πάρκο εξ ίσου σημαντικό με το Σέντραλ Πάρκ ή με το Χάιντ Πάρκ, που μάλιστα θα προκαλούσε ως εγχείρημα παγκόσμιο ενδιαφέρον ανάλογο αυτού για το Μουσείο της Ακρόπολης, αυτό θα μπορούσε να γίνει σχεδόν δωρεάν, λύνοντας συγχρόνως και πολλά προβλήματα που έχει προκαλέσει η έλευση των μεταναστών στην πόλη.
Η συνολική έκταση του αεροδρομίου θα μπορούσε να κοπεί σε τόσα κομμάτια, όσα είναι τα κράτη του πλανήτη, ή έστω όσα είναι αναγνωρισμένα από τον ΟΗΕ. Η έκτασή τους θα μπορούσε να είναι ίση, ως δείγμα της ισότητας των λαών, ή κατά κάποιο τρόπο ανάλογη της εκτάσεως ή του πληθυσμού των κρατών. Κάθε κομμάτι θα διανεμόταν στο αντίστοιχο κράτος, με την υποχρέωση αυτό να το διαμόρφωνε με πράσινο που θα θύμιζε το τοπίο της αντίστοιχης χώρας. Μέσα σε αυτή την έκταση θα μπορούσε να ανεγείρει ένα ναό ή πολιτιστικό κέντρο, ή και περισσότερα, κατά προτίμηση αντίγραφα σημαντικών μνημείων. Με αυτό τον τρόπο οι μετανάστες κάθε χώρας θα είχαν το θρησκευτικό - πολιτιστικό κέντρο τους χωρίς καμμία δαπάνη του Ελληνικού κράτους και η ελληνική πρωτεύουσα θα αποκτούσε ένα Πάρκο των Ηνωμένων Εθνών με χαρακτηριστικά δείγματα από τη βλάστηση και τα μνημεία όλου του κόσμου, συγκεντρωμένα σε μία εύκολα προσβάσιμη έκταση.
Ανάμεσα σε αυτή τη μικρογραφία του πλανήτη η ελληνική παρουσία θα υποδηλωνόταν με την ανάδειξη των αρχαιοτήτων της περιοχής και των διατηρητέων μνημείων του αεροδρομίου και της Ολυμπιακής.
Με έναν ανέξοδο τρόπο η Ελλάδα θα αποκτούσε ένα αληθινό παγκόσμιο πολυπολιτισμικό κέντρο, ένα μοναδικό σημείο συναντήσεως λαών, πολιτισμών και θρησκειών, και θα έδινε το παράδειγμα σε όλο τον κόσμο.
Πλην όμως αυτές οι ιδέες δεν έχουν ψωμί. Οπότε θα παραμείνουν ιδέες...
.
